Bali Persoonlijk Reportages

Review: een heling van Pak Man Arya Dunung

Pak Man Arya Dunung is een van de ongeveer 8.000 genezers, die Bailians genoemd worden. Ze zijn bedreven in Usada Bali, de oude praktijk van het gebruik van medicinale planten, oliën, kruiden en specerijen, evenals praktische holistische therapieën en oude leringen, om fysieke en mentale pijn van mensen te genezen. Gisteren bezocht ik Pak Man Arya Dunung voor een healing en ik was positief verrast.

Sinds ik op Bali ben, heb ik één heler bezocht. Per toeval stuitte ik op deze man, omdat ik een kamer in zijn boerderij had geboekt, waar hij de helingen hield. Deze man, Gusti, gaf mij wat behandelingen waarvoor ik hem een offer gaf. Een heler vraagt bijna nooit geld, je bepaalt vaak zelf hoeveel je geeft.

Verder heb ik nooit de behoefte gevoeld om een heler te bezoeken. Want eerlijk is eerlijk, door de komst van het boek (en film) Eat Pray Love groeit in Ubud (waar ik nu woon) het aantal zelfbenoemd genezers samen met de toeristen die verlichting zoeken. Als gevolg hiervan is er een gezonde scepsis onder de (Balinese) bevolking tegenover al deze genezers. En ik deel die oplettendheid.

Om die reden bezoek ik dus bijna nooit helers, en omdat ik er echt een wil die zuiver en goed is. Begrijp me niet verkeerd, externe mensen zoals coaches/paragnosten/helers/hulpverleners/psychiaters kunnen ons fantastisch helpen (anders zou ik het ook niet doen), maar uiteindelijk zijn wij diegenen die onszelf kunnen en moeten helen. En er is zoveel rotzooi in omloop, wat terug te lezen is in reviews op internet, dat je echt moet uitkijken door wie je je laat helpen. Daarom genees ik liever mijzelf met meditaties, yoga en  met bijvoorbeeld hulp van de kambo-kikker. Die geeft jou zijn medicijn, en samen genees je jezelf (en een goede heler doet dit ook).

Toch kunnen we niet alles zien, en soms is het gewenst om een proces sneller laten te verlopen. En kambo is ook best heftig, dus dat doe ik maar 1 à 2 keer per jaar (nu 1,5 jaar niet gedaan). Om die reden had ik ineens sterk het gevoel een heler te willen bezoeken. Daarbij dacht ik: nu zijn de deuren open en trek ik precies diegene aan die ik moet hebben en goed voor mij zal zijn.

Zodoende ging ik googlen naar een heler in Ubud en vond ik Pak Man. Ik las reviews, ook van andere helers, en werd getrokken naar deze man. Ik las dat de wachtlijst maanden kon duren. Ik manifesteerde dat ik die dag nog erheen ging, want ik moest en zou die dag erheen gaan.

Ik belde de vrouw van Pak Man, Lucinda, die de reseveringen doet. Ze vroeg mij wat ik nodig had en wanneer ik wilde komen. Ik vertelde haar dat ik zag dat ze een wachtlijst had, maar zo snel mogelijk wilde komen. Waarop ze antwoordde ze: je kan vandaag om 16 uur. Top!

Ik kreeg een smsje met alle informatie. Zo stond er dat je niet mocht menstrueren, en je je gepast moest kleden. Op internet las ik ook dat je uit respect het geld in een envelop stopt, en nooit direct in de handen van de heler.

Ik kreeg het adres, en rond 15.30 vertrok ik naar Pak Man.

Voorgesprek

Pak Man Arya Dunung is een Taksu Balian met tientallen jaren ervaring. Oorspronkelijk afkomstig uit Tampaksiring en nu gevestigd in Ubud, verwelkomt hij mensen met allerlei problemen zoals kanker, beroertes, diabetes, gebroken botten, slechte rug, migraine, spijsverteringsstoornissen, chronische vermoeidheid et cetera. Hij gebruikt hiervoor therapeutische massage, zijn eigen oliën en medicijnen om te genezen.

De focus van Pak Man is om patiënten de verantwoordelijkheid voor hun eigen gezondheid in alle eerlijkheid te nemen. Want hij gelooft dat wanneer mensen zichzelf gaan helen, mensen vreedzaam verder kunnen gaan met uitdagingen in het leven, of ze nu fysiek, mentaal, emotioneel of spiritueel zijn. En deze praktische instelling is ook hoe ik te werk ga, en waardoor ik deze man heb aangetrokken.

Terwijl ik door de traditionele deur van Pak Man’s terrein loop, word ik door zijn vrouw Lucinda begroet. Deze oorspronkelijk Britse ietwat oudere vrouw heeft een serieuze blik op haar gezicht, en twee grijze knotjes op haar hoofd, wat lichtelijk tegenstrijdig leek.

Ze leidt me naar een woonkamer en instrueert mij om plaats te nemen. Nerveus plons ik op een houten stoel neer. Ik wacht geduldig af, terwijl ik de omgeving tot mij neem. Het is een typisch Balinees huis, waarbij alles gelijkvloers en open is. De plek voelt heel zuiver en goed aan. Ik zie nog een andere woonkamer, een werkkamer en twee grote onderhouden vijvers waarin veel karpervissen zwemmen. De hele tuin bestaat uit veel planten en bloemen. Er lopen twee wijze hondjes rond, die steeds gedag komen zeggen. Een hond heeft de ogen van een oud, wijs mannetje.

Pak Man komt uit een pagode gelopen, en is net zoals ik op google had gelezen: een oudere, wijze man met een jeugdige kracht om hem heen. Hij heeft het uiterlijk dat je van een sjamaan (medicijnman) verwacht.  Zijn grijszwarte haar is opgestoken. Hij lijkt waardig en serieus, op een manier die intimiderend kan zijn als je niet zou weten waarvoor je hier kwam.

Pak Man komt naast me zitten, evenals Lucinda. Hij kijkt mij met bruine, doordringende ogen aan, die eveneens wijsheid als licht verdriet uitstralen. ‘So, what can Pak Man do for you?’, vraagt Lucinda.

Zenuwachtig begin ik te vertellen dat ik veel innerlijk werk verricht, en ik iemand wil die mij hiernaast begeleidt om oude energie en blokkades op te ruimen waar ik op het moment niet bij kan. Dat ik een balans in mijn systeem wil, en ik vaak te open sta. Lucinda kijkt mij strak aan en zegt: ‘Dat je open staat is alleen maar iets heel moois!’ Ja klopt. ‘Maar ik sta té open’, zeg ik. Ze praat met Pak Man en vraagt me of ik antwoorden zoek, want daarvoor moet ik niet bij Pak Man zijn. Ik zeg nee, en herhaal nogmaals waarvoor ik er ben. Ik heb het gevoel dat ik niet goed begrepen en gehoord wordt.

Terwijl Lucinda licht geïrriteerd met Pak Man praat, zoom ik razendsnel uit de situatie. Als een helikopertje vlieg ik over mijzelf en bekijk ik de situatie van een afstand. Ben ik aan het ratelen?, vraag ik mijzelf af? Hoe komt het over? Ik begin verder met praten, en zeg: ‘To be honest, I am a bit allergic for the Eat Pray Love-culture in Ubud. After I read about Pak Man, I wanted to come right away, as it felt really good and honest. No nonsense.’ Ik wend mij blik af naar Pak Man, die mij een gulle, zachte en oprechte glimlach als antwoord schenkt.

Ik wip op mijn stoel en kijk weer naar Lucinda die een kortdurend, ietwat ongemakkelijke stilte onderbreekt met de woorden: ‘Maar wat wil je precies dat Pak Man doet, want we moeten alles zelf doen in het leven. Wij zijn verantwoordelijk voor onze heling en Pak Man is heel praktisch. Er is te veel onzin gaande en we hebben afgeleerd om te leven.’ Waar is die onzin allemaal?, vraag ik rustig over haar monoloog. ‘Overal in de wereld!’, antwoordt ze geïrriteerd. Ik keer naar binnen en blijf rustig, is dit een test?, vraag ik aan mijzelf. Ze praat in Bahasa met Pak Man, en Pak Man met haar. Tegelijkertijd kijken ze mij aan, en even denk ik: oke Suus, misschien is dit wel niet jouw heling, dat kan en is ook OK. Dan zoek je maar een andere. Als laatste redding zeg ik welgemeend: ‘Ook heb ik klachten bij mijn nek, met gronden en ik ben all over the place. Ik heb écht iemand nodig die mijn energie balanceert, mij meer grondt, en dit het liefst op een nuchtere manier. Ook al kan en doe ik veel zelf, want ik ben óók heel praktisch en nuchter. Maar meer woorden heb ik niet’. Ik had veel meer concrete klachten, maar het voelde zeurderig en het kwam er toch niet uit zoals ik wilde, want ik had niet echt het gevoel dat er ruimte was om dat allemaal aan te kaarten. En hoe meer ik uitlegde, hoe meer ik het idee had dat ik aan het overtuigen was, en dáár had ik geen zin in. Dus ik gaf deze informatie, waarvan ik hoopte dat ze mij daarna verder aanvoelden. Anders zou ik vertrekken, had ik al bedacht. Het past, of niet.

Terwijl Pak Man nog iets onverstaanbaars tegen Lucinda zegt, vertaalt ze direct door. ‘Je zorgt volgens hem teveel voor anderen en moet je nog meer op jezelf richten. Je bent inderdaad overal. Pak Man kan je helpen om je te balanceren en te gronden. Maar vergeet niet; Pak Man doet niks met vorige levens, waar het vandaan komt of wat dan ook.’ Ik knik mee, want dit was precies hetgeen wat ik eerder duidelijk probeerde te maken, maar blijkbaar niet overkwam. Mijn jeugd als ongehoord kind lijkt zich hier voor mijn neus te herhalen. Later haal ik deze les eruit.

Zo verdoezel ik soms wie ik echt ben, en dan schiet ik in mijn ego en/of innerlijk kind om mijzelf te ‘beschermen’. Een houding die vaak averechts werkt. Zodra ik dat opgeef, want ik leer steeds meer het leven te aanvaarden zoals het is, wordt er vaak een poort geopend. Ik hoef mijzelf ook niet te overtuigen en ik mag echt mijn krachtige ik laten zien, hoe kwetsbaar ook. Alleen dat vind ik soms lastig, zeker als ik voel dat iemand niet op mij zit te wachten, en dat is eigenlijk ook precies waarom ik daar op dat moment ben.

Daarbij denk ik dat er hedendaags ook echt veel onzin op Bali is (of overal ter wereld zoals Lucinda zei), en wilde ik vooral laten zien dat ik zelf verantwoordelijk nam voor mijn heling en niet dacht dat een heler al mijn klachten wel oplost, maar mij vooral begeleidt. Dat zij een selectieronde hebben, geeft mij op dat moment eigenlijk geruststelling, want dat is precies waarom ik nog niet zelf naar een heler was gegaan op dit eiland. Ik had dus dezelfde praktische en strenge energie aangetrokken, maar dat hield ik maar voor me want dat zou er weer totaal anders uitkomen. Onnodig. Van binnen was het in ieder geval een bevestiging naar mijzelf toe, dat ik had gevonden waar ik op dat moment naar zocht.

Als afsluiter van dit gesprek, lacht Pak Man weer met een zachte blik naar mij en zegt in gebrekkig Engels: ‘I’ll help u.’ Pfoe, ik was door de keuring heen ;).

De heling

Pak Man leidt mij naar de pagode waar zijn helingkamer is. De kamer ademt Balinese, eeuwenoude heiligdom. Foto’s, Balinese poppen, tempel, wierrook, beschildering, Balinese decoratie; van alles is er te zien. Maar ik wil niet blijven hangen in externe nieuwsgierigheid, want de heling gaat beginnen.

Pak Man Arya Dunung. © Carol Da Riva

Ik word op een dun matrasje gezet en krijg een saron die ik aantrek. In kleermakerszit gaat Pak Man tegenover mij zitten. Hij begint een sjamaans nummer te zingen. Ik begrijp niet veel van het nummer, maar het klinkt prachtig. De heler staat op en rommelt wat in een kastje. Hij overhandigt mij een stokje met kruiden dat ik in mijn mond moet doen. Pak Man doet vervolgens wat olie op mijn gezicht, en begint  te masseren.

De heling bestaat uit een massage die zich richt op mijn rug, zenuwstelsel, hoofd, benen en voeten. Het voelt soms mega pijnlijk, en ik kan echt wel wat hebben! Sterker nog: ik vraag altijd de diepste massage omdat mijn spieren vaak vast zitten. Dit is écht next level. Pak Man weet elk peesje, werveltje en zenuw te raken op een manier die niet fijn, maar des te helend is. Dit is precies wat ik zocht. Geen geaai en gesprekjes, want zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Voelen, aanpakken en oplossen! Pijn of niet.

Pak Man landt bij mijn onder-en middenrug, en vertelt mij dat ik daar een blokkade heb. Dat weet ik al, omdat ik daar al jaren een onveilig gevoel heb. Hij gaat door met masseren, van mijn onder- naar mijn bovenrug. Elk zenuwtje van mijn ruggengraat wordt meegepakt. Ik hoor van alles krakken en knakken, en kan hierbij een pijnkreet niet altijd onderdrukken.

Ik mag weer rechtop zitten, en voel dat hij mijn nek gaat kraken. Ik hoop het! Want ik loop al een tijd rond met de gedachte om een chiropractor bezoeken, omdat ik sterk het gevoel had dat er een werveltje of iets dwars zit en geen enkele yoga of iets kon dat tot op heden verhelpen.

En ja hoor, hij doet mijn hoofd naar links, en zegt mij dat ik moet ontspannen. KRRRRRRRRRK! Met een scherpe bocht beweegt hij mijn hoofd naar rechts, en het voelt gelijk alsof er een pees/wervel/zenuw weer goed zit. Dit doet hij ook bij de andere kant. Daar hoor ik niks. Ik heb daar dan ook geen klachten.

De heling is een grote rit, waarbij ik soms vergeet waar ik ben. Ook moet ik ineens huilen zonder dat mijn hoofd vertrekt. Het is een mooi samenspel, waaraan ik mij volledig overgeef.

Tijdens de sessie krijg ik het ineens bloedheet, terwijl ik ijskoud aankwam, waardoor Pak Man een ventilator op standje 5 aanzet en op mij richt. Hierom moeten Pak Man en ik beiden gniffelen. Ik voel mij echt een mini-rollade, zo strak als ik in die sarong gewikkeld ben, met mijn roze huid zwetend en wel. Mijn oksels ruiken ook niet al te fris, maar veel tijd om daaraan te denken geef ik mijzelf niet. Ik wil mijn gedachten niet als een stoorzender rond laten gaan in de kamer.

Terwijl de heling vordert, kan ik het soms niet laten om een half oog op Pak Man te werpen. Ik zie dat zijn ogen van links naar rechts schoten, en echt energetisch bezig is. Terwijl ik dit doe, blijft mijn oog op voorwerpen hangen die in de hoek van de kamer staan. Het lijken allemaal zwarte spookachtige poppen, en ik denk bij mijzelf: wow, dat deze hier nu in deze kamer staan! Ik bedenk dat donkere plekken natuurlijk ook bestaan en bij het leven horen. Misschien is dat ook de reden dat deze enge, zwarte poppen daar staan, en het voelt oke. Tevreden om deze gedachte doe ik mijn ogen weer dicht, om mij weer volledig over te geven aan Pak Man.

Pak Man pak mijn nek en schouders nog heel goed aan met allemaal olietjes, en vertelt mij dat er jarenlang een blokkade zat in dit gebied, en dus ook in het gebied rondom mijn heupen en stuitje. Dat weet ik, en ik ben superblij dat ik dat niet van tevoren allemaal hoefde te vertellen, maar iemand dat zelf voelt en erbij kan helpen.

Terwijl Pak Man zegt dat de heling klaar is, voel ik al mijn bloed als een immens vuur door mij heen stromen. Wauw: ‘I feel so warm and good’, zeg ik tegen hem. Hij lacht, en zegt dat hij al mijn blokkades weggehaald heeft en het bloed weer stroomt.

Pak Man staat op, en terwijl ik mij klaarmaak om terug te keren naar de voorkamer, vallen mijn ogen op de zwarte, enge poppen. Ik moet heel hard lachen in mijzelf, omdat ik zie wat het daadwerkelijk zijn: paraplus! Met weinig licht leken deze door de schaduwen zwarte, lange enge spookachtige poppen. Wat ik hierover leer, is dat dingen vaak veel enger lijken dan ze daadwerkelijk zijn. Dit heb ik ook vaak gezien in meditaties, wanneer ik recht mijn angst aankeek. Na een tijd wordt angst zelfs klein en zacht, en verandert het soms zelfs in je eigen bange, innerlijk kind, of van een wild, agressief paard in een lief Shetlandjertje. Goed, ik dwaal af..

Nagesprek

Na de heling komt Lucinda er weer bij om Pak Man te vertalen. Gezellig ;). ‘Hij heeft al je chakra’s en je zenuwstelsel hersteld. Vooral je chakra 1 t/m 4 waren niet in balans. Verder kreeg je een zuiverend drankje (wat ik vergeten was om te vertellen, bij dezen), dat je van binnen reinigt. Je hart is nu weer open.’ Ik knik en glimlach. ‘I feel great’, geef ik als antwoord. Thank you, zeg ik met bidhanden naar Pak Man 🙏..

Verder maakte Lucinda er niet veel woorden aan vuil. Ze was wel een stuk zachter, maar had er nog vrij weinig zin in. Toen ik wat vragen stelde over Bali en haar leven, gaf ze steeds kort en nonchalant antwoord en dacht ik laat ook maar. Ik bleef aardig doen, en ging mijzelf nog even klein maken door te zeggen: sorry teveel vragen, waarop ze lachend zei idd! Dat pleasen hielp ook niet echt mee, en ik kon de les hier wel van inzien. Sommige mensen zitten gewoon niet op mij te wachten. Dan is 1 vraag al 1 te veel, en dat zegt meer iets over diegene of dat het simpelweg niet past bij elkaar. Vroeger kon me dat heel erg raken, en nu niet meer. Zoveel verschillende mensen. Ik zie het meer als iemand die mij terug zet bij mijn kracht. Dat ik mag gaan en staan voor wie ik ben, nooit hoeft te overtuigen want diegene wil het toch niet horen en weten. Dus Lucinda herhaalde deze les voor mij. Ik zei nog dat ik haar huis mooi vond – dat vond ik ook echt!, maar ik dacht wel: ‘pff waarom zeg ik dat nou, dat vindt ze vast weer overdreven – wat ze overigens wel fijn vond om te horen, aan haar één-luttele-seconde-durende-zachte-blik gezien. Verder liet ik het er maar bij ;-).

Pak Man daarentegen deed heel lief en gefocust, zowel tijdens als na de sessie. Zijn intimiderende blik was weg en toen ik sampai jumpa lagi (see u again, untill we meet again) zei, met een raar opgeheven vingertje richting de lucht die als dirigeer-stokje diende en mee danste op die woorden (géén idee waarom ik dat deed), deed hij precies hetzelfde (inclusief dirigeer-stokje!) terug. De heler en ik, beiden even in onze speelse rol, tegenover elkaar als twee mensen die allebei op hun eigen manier mensen helpen genezen. Met Lucinda op de achtergrond, die er geen doekjes om heen windt en al iets al gauw onzin vindt, maar waardoor je wel jezelf tegenkomt: het was een mooi samenspel.

Mijn visie

Ik vond het een super bijzondere ervaring, en ik denk zeker dat ik nog wel eens terug ga. Mijn hele lichaam voelt geopend, en mijn bloed en energie stroomt weer goed door. Ook voelde ik mij mega misselijk en brakkig de dag erna, wat voor mij een teken is van echte heling. Als je immers iets opschoont, komt dit vaak met (ontgiftings)verschijnselen.

Ik krijg steeds meer het lichaam dat bij mijn echte Ik past. En deze versnelling was precies wat ik deze keer nodig had.

Thanks Pak Man (en Lucinda).

Alle foto’s: © Carol Da Riva

Ben jij wel eens naar een heler geweest? Let me know! XXXX

Stuur mij een berichtje voor Pak Man’s gegevens, als je er een keer heen wil!

Pak Man vraagt wel een vergoeding voor zijn heling van een uur, in tegenstelling tot veel andere helers hier. Het kost 600k IDR, wat rond de 40 euro is. Een mooie prijs, waarvan ik het vermoeden heb dat deze ook dient om alvast een natuurlijke eerste selectie te maken van mensen die dit echt willen, en daarbij halt wordt geroepen voor mensen die voor een appel en een ei een quick fix willen.

Ps: ik ben in november 2019 gegaan, dus toen was het deze prijs :).

Suze

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda.
Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei perfecties en imperfecties: net als jij.

Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren.
Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met de hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde.

Hier laat ik al mijn kaarten zien, verenig ik alle elementen van het leven en nodig ik jou uit om hetzelfde te doen.

Spread the light

💙

You may also like...

1 Comment

  1. Donna Westerhout says:

    Wauw, bedankt voor het delen 🙏. Ben er stil van. Het is je van harte gegund.
    Liefs en xx
    Donna

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.