Ubud
Bali Persoonlijk Stories

Ubud 🌿

De zon schijnt fel terwijl de takken mij zachtjes gedag zwaaien. Met mijn blote voeten op de koude grond loop ik door de groene velden die aan deze plek grenzen. Ik snuif de typische Bali-lucht op, die zich kenmerkt door een frisse en zoete geur. De krachtige zon begeleidt mij terwijl ik loop. De wind waait. En de hagedissen en salamanders kruipen vrolijk uit alle gaten en kieren. Ik word hartelijk verwelkomd.

Ubud wordt omschreven als een hippie-dorp. Het is zo zoet als honing, aards en groen. Ubud betekent medicijn, en het lijkt alsof deze plek al een op zichzelf staand medicijn is. Het is de plek waar mensen zich op blote voeten rustig door het centrum voortbewegen op zoek naar rust, zichzelf en eenheid. Kom hier en genees, lijkt moeder Bali te roepen. Geen wonder dat alle helers, coaches en spirituele goeroe’s hier rondlopen, naast alle spirituele ego’s.

Dat het eerste gesprek dat ik opving in een café dan ook over chakra’s, levensgetallen en de vier elementen van de tekens van de dierenriem ging, leek me niet meer dan typisch. Om die reden trok ik met een gniffelend binnenlachje mijn wenkbrauw lichtjes omhoog als eerste reactie. Daarna bekeek ik de twee meisjes sceptisch van top tot teen, alsof ik iets zocht waarmee ik kon vinden dat het gesprek niet oprecht was. Maar ik vond niets. De meisjes leken mij authentiek, leuk en oprecht. Het gesprek was echt en bijzonder aangenaam.

Was het een spiegel? Dat ik mijzelf serieuzer mocht nemen qua werk? Was het de plek, dat ik vooroordelen had? Het is toch niet meer dan normaal dat we de kern erkennen van wie wij  als mens – spirituele wezens – in wezen zijn. Zulke gesprekken heb ik immers ook (als coach) vaak met mensen, en laatst nog in het vliegtuig. Sterker nog, ik geef al jaren deze informatie door, daarom is het voor mij zo’n gesprek eigenlijk niet meer dan normaal, maar ik was het niet gewend zo random overdag tijdens een kopje koffie zo’n gesprek te horen. In Canggu kwam ik dat immers niet zomaar snel tegen.

In Canggu baande ik mij dagelijks een weg in behaaglijke warmte langs toeterende scooters, en flitsende snelheid op zoek naar zwarte koffie. In Canggu was altijd wat te doen, en had je altijd wel een gesprek met een andere ijverige ondernemer over werk. Dronk je een kokosnoot op het strand en was het altijd aan.

In Ubud ruik je de frisse nazomer, hoor je de krekels zingen en beweeg je je als vanzelfsprekend rustiger voort. Hier lijkt de klok stil te staan en heb je gesprekken over chakra’s. De straten sieren zich door winkels waar de eigenaren hun kunst uitstallen en een potje schaken voor de deur van desbetreffende winkel. Van beide kanten ben ik, en beide kanten werk ik mee.

Er kleven voor-en nadelen aan elk land, iedere stad en plek. Zo mis ik over een tijd misschien de zwarte koffie uit Canggu, omdat ik dan de cappuccino met kokos-of amandelmelk uit Ubud te zoet en te hippie-achtig vind. Te pretentieus, te gemaakt en Te Spiritueel. Maar misschien ook helemaal niet, want er lijkt hier een immens geheim te rusten. Alsof er hier helemaal geen tijd hééft bestaan. Het voelt oprecht, compleet en zonder gevaar. Dat kunnen we bijna niet meer begrijpen als mens. Zo las ik laatst in een artikel dat zo’n compleet – bijna leeg gevoel-, juist de kern van het leven is waar we niets meer van begrijpen. Het voelt onveilig, terwijl het juist de rust en eenheid is die we als mens zo zoeken. Zoeken, terwijl het er gewoon is. En als we het terugvinden, gaan we op zoek naar gevaar. Want zo makkelijk, daar moet wel iets mee aan de hand zijn.

Ik voel me thuis. Ik weet niet of het door de biowinkel komt, waar ik vandaag lavendelzeep en onbewerkte noten kocht. Of door de oude man, die mij vanachter zijn boek lang en glimlachend aankeek. Misschien door de krekels of het blije koppie van Billy, ik weet het niet. Ubud brengt me in ieder geval weer thuis. Ík ben hier aan.

Terwijl ik met Billy wandel door de mooie rijstvelden die grenzen aan de plek waar ik nu slaap, kijk ik om mij heen. Ik zie moringabomen, mangobomen, en natuurlijk heel veel palmbomen. Het brengt me terug naar vorig jaar, toen ik hier in Ubud mijn eerste stappen van deze reis op Bali zette. Ik ben terug op de plek waar ik was, maar veel verder dan ooit tevoren.

Foto: Taylor Simpson
Plek:Bambu Indah, Ubud, Indonesië

 

Note: dit artikel is voor de c-tijd geschreven ☺❀

 

Suze

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda.
Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei perfecties en imperfecties: net als jij.

Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren.
Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met de hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde.

Hier laat ik al mijn kaarten zien, verenig ik alle elementen van het leven en nodig ik jou uit om hetzelfde te doen.

Spread the light

💙

You may also like...

2 Comments

  1. River Cafe aan de jl. Hanoman, hebben ze de lekkerste koffie van Ubud (vind ik dan…)

    1. thanks, genoteerd!

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.