Collectief De nieuwe tijd Persoonlijk Spiritueel

Waarom je het gevoel hebt dat je er niet bijhoort

‘Verbinding ontstaat alleen vanuit je authentieke zelf.

Veel mensen hebben het gevoel dat ze nergens bij horen. Vooral Millennials voelen zich vaak verloren. Depressief. Angstig. Nooit goed genoeg.

Niemand lijkt een oplossing te hebben, dat deze cirkel van gevoelens van verlorenheid in standhoudt. Natuurlijk, er zijn boeken. Artikelen. Blogs. Mensen. Met ieder hun ervaringen. Goede en minder goede voorbeelden van antwoorden. Maar welke zijn voor jou bedoeld?

Iedereen heeft vragen. Velen zoeken antwoorden. Willen graag ergens bij horen. Het goede doen. Want als we iets geleerd hebben vroeger is dat er twee categorieën zijn: goed of fout. Vanzelfsprekend wil je de goede kant op. Immers wil je geen boze leraar, of ouder. Niet meer.

Klaargestoomd voor de echte wereld. Yea! Alle diploma’s op zak, jij bent klaar om het zelf te doen. Iets waar je zo naar verlangde als kind. Geen gezeur van ouders/leraren/vage tante’s/oom/buren.

Je mag het zelf doen. Welkom in de echte wereld. Vrijheid!

En dan?

Dan ben je vrij. Niemand zegt wat je moet doen. Heerlijk! Geen leraar die aan het einde van een simester op je rapport schrijft dat je zus of zo bezig bent. Geen toetsen. Geen aangewezen leraar mentor, die je krijgt na je school.

Niemand die je aanwijzingen geeft. Je moet het zelf doen. O fuck, deze medaille kent twee kanten.Wat als je helemaal niet weet hoe ‘het’ werkt. Wat als je het probeert, maar het simpelweg niet lukt? Wat als niemand weet hoe ‘het’ werkt.

Of wat als je het gevoel hebt nergens bij te horen, en je afvraagt of dat ooit gaat gebeuren?

Wat dan?

Dan word je misschien depressief. Angstig. Of misschien kopieer je iemand die het wel lijkt te weten. En doe je alles wat nodig is om te lijken dat je het wel weet, wat je nooit echt gelukkig maakt. En niet alleen jij hoor. Met jou zijn er zoveel mensen zichzelf onderweg verloren, omdat ze altijd verteld werden hoe ze zich moesten gedragen.

De maatschappij leert dat we geluk buiten ons zelf kunnen vinden. Nieuwe planten, nieuwe kleren, wellicht een nieuw huis/woonplaats/land, nieuwe vrienden, nieuw werk, nieuwe computer. Alles nieuw. Een nieuwe relatie. Verandering. Dit helpt. Voor even. Maar het is niet de eindoplossing.

De maatschappij is snel, gericht op resultaat en geld, rationeel denken en logica. Hierbij worden we niet geleerd hoe je de binnenkant verandert. Want emoties, voelen, en je tijd nemen; daar draait de maatschappij niet om. Dat levert geen geld op. Dus we leren vooral om mee te doen met de rattenrace, en dat geld en resultaat de beloning hiervoor zijn en ons geluk geven. Als dit op is, kunnen we weer door tot we weer een beloning krijgen et cetera.

‘Erbij horen is een illusie, want dit haalt ons weg van onze echte zijn.’

En dan vallen ze om. Eerst de gevoeligen, dan de rest. Eigenlijk valt bijna iedereen om, maar niet iedereen weet dit van zichzelf. Want er is genoeg afleiding, om niet te reflecteren.

Ondanks dat wanneer we meedoen met de ratrace, en hiervoor weliswaar (van korte duur) beloond worden, is er iets wat we op deze manier nooit zullen krijgen: écht duurzaam geluk dat van binnen komt, en geen goedkeuring nodig heeft.

En dus denken we al gauw dat we als we dat geluk niet voelen, we er niet bij horen. Want deze maatschappij is toch zo maakbaar? Het kan voelen alsof je er niet bij hoort, alsof je faalt en het nooit meer goed kan doen.

Iedereen hoort er bij

Er echt bijhoren: dat is een geboorterecht. Je bent hier, dus je hoort er bij. Echt voelen dat je er bij hoort, dát is wat lastiger voor velen. Dit veilige gevoel in jezelf ervaar je wanneer je jezelf bent. En in een samenleving waarin we alles leren van voorbeelden en geluk extern lijkt, vinden we het vaak lastig om onszelf te zijn. Ons eigen ik, is immers niet perfect. Ons eigen ik is niet zwart-wit, in tegenstelling tot wat de (sociale) maatschappij ons leert.

Wij bestaan niet alleen maar uit goed/beloning, of uit ‘fout’/straf. Wij bestaan uit deze kanten, en alles daar tussenin. Kritiek, jaloezie, niet geaccepteerd worden, ‘ergens niet bij horen’: het zijn allemaal dingen die we liever uit de weg gaan. We willen goedkeuring en bijbehorende beloning van onze juf en meester, die er niet meer zijn. En dus kiezen onze hersens liever het afgebakende pad, of het zich nou bewezen heeft als het goede voor ons of niet.

Geld, status en imago lijkt met een prijskaartje van angst/depressie/eenzaamheid te komen. En is dit echt een beloning van je harde werken? Is maatschappelijk ergens bij horen, maar jij bent het niet echt zelf, een beloning? Is stoppen met zoeken naar wie je echt bent, een beloning? Is leven in een matrix een beloning?

Ik denk het niet.

Of je nou zogenaamde status, macht en geld hebt: ik ben van visie dat wanneer iemand niet zijn authentieke zelf is, nooit echt gelukkig zal zijn. Wanneer zijn geluk van externe dingen afhangt, en deze wegvallen, vallen deze personen hoogstwaarschijnlijk ook in een gat. Tot ze weer externe opvulling gevonden hebben, et cetera. Beetje bij beetje verliezen diegenen zichzelf. Tot die burn-out of depressie komt, die de snelheid van onze generatie probeert te tackelen voor eenvoud en stilstand. Tot ze sterk het gevoel krijgen helemaal nergens bij te horen, en daar weer angst en diepe eenzaamheid door voelen. Om dat vervolgens te verdoven met werk/seks/alcohol/drugs, om zo het cirkeltje te maken. Deze mensen zijn afgesneden. Niet van de maatschappij, maar van zichzelf. Een gebrek aan verbinding mist. Een verbinding in henzelf en met anderen.

De oplossing

Begrijp dat ‘erbij horen’ een primitief iets is wat ons nu niet meer dient. Het gaat dus in zekere zin tegen onze natuur in om niet bij de grote groep te horen, want vroeger was dat gevaarlijk. Deze mensen vielen sneller af, hadden minder tot geen eten en stierven daardoor ook sneller. Maar dat het in deze tijd zorgt voor belemmeringen en ellende, heeft zichzelf duidelijk bewezen.

Een écht saamhorigheidsgevoel wordt ervaren wanneer we onze niet-perfecte authentieke Ik aan de wereld presenteren. Wanneer we onszelf op een diep level accepteren en daarmee verbinden, zonder daarbij goedkeuring nodig te hebben van wie dan ook.

De enige weg om een veilig gevoel te hebben, van dat je erbij hoort, is door oude overtuigingen overboord te gooien, en zo een eigen versie te worden die van niemand wordt verwacht. Je kan je alsnog aanpassen, maar belangrijk is dat je jezelf hierin niet meer verliest.

Echt het gevoel hebben op aarde te mogen zijn, je echt verbonden voelen, voelen dat je ‘erbij hoort’, er mag zijn, komt dus uit je authentieke zelf. Alleen daar, en nergens anders.

Authentieke zelf

En dan stuiten we op een diepere laag: veel mensen uit mijn generatie wíllen wel hun authentieke zelf worden/zijn, maar hebben geen idee wie of wat ze werkelijk zijn.

Misschien hebben veel mensen daarom het gevoel niet begrepen te worden, omdat ze zichzelf niet begrijpen. Omdat de mensen die hen niet begrijpen, zichzelf niet begrijpen. Omdat de hele maatschappij zichzelf niet écht begrijpt.

Daarbij worden we onwijs beïnvloed door de samenleving. Of je dat nou door hebt of niet: je omgeving/(social)media bepaalt heel veel wat je doet en wat je voelt. En dat klinkt net zo fucked up als het is. Er zijn weinig mensen die echt helemaal doen wat ze echt willen. En misschien lukt dat ook niet. Want wanneer doe je nou echt iets omdat je dat wil, en wanneer doe je iets omdat je zo bent opgegroeid? Omdat iemand dat ooit van je verwachtte? Wanneer doe je iets uit angst? En wanneer uit liefde?

En hoe minder je weet wie je bent en wat je wil, hoe meer beïnvloed je bent. Want de maatschappij speelt mooi in op jouw vragen. Zij hebben wel je antwoorden! Er hangt alleen wel een commercieel prijskaartje aan. En zo houdt de onwetende consument, die ook zo graag ergens bij wil horen, de hele commerciële/prestatie/consumptie-maatschappij in stand. Om toch het gevoel te hebben ergens grip en controle op te hebben. En waar ze zelf dus zelf weer slachtoffer van zijn.

Als je in deze matrix blijft zitten, en mensen achterna huppelt of mensen na doet die het goede lijken te doen, zal je diep van binnen het gevoel blijven hebben dat je nergens bij hoort.

Hoe word je dan je authentieke zelf? Voor die echte verbinding?

Goede vraag. En in dit vraagstuk, loopt het merendeel van de mensen vast. Het is te moeilijk, zo ongrijpbaar. Daarom snel kiezen ze snel voor het oude bekende. De weg die weer leidt naar al het bovenstaande.

Twee dingen

Er zijn twee echte dingen die je kan doen om je authentieke zelf te herkennen, om zodoende hieruit te leven.

  1. Intern
    Word je eigen leraar. Iedereen is in staat om zichzelf te helpen. In onszelf zitten alle antwoorden. En dat is voor veel mensen abstract. Te zweverig. Maar het is echt zo. Dat je daar totaal nog niet bij bent gekomen, betekent niet dat het er niet is.Denk je dat een juf van de basisschool zo slim is dat ze precies wist wat goed voor jou was? Nee. Toch zei ze het goede voor jou en ben je dat braaf gaan doen, met misschien goed resultaat. Hoe dat komt? Ze gaf je een aanwijzing. Een suggestie. Ze leidde je. Maar wie deed het? Wie maakte de beslissing – ongeacht je leeftijd – om dat advies op te volgen? Wie deed het werk? Wie leerde dat deze beslissing goed uitpakte en dus wellicht bij jouw Ik past? JIJ!

    En als een beslissing van een leraar achteraf niet goed bleek te zijn voor jou: wat gebeurde er toen het mislukte? Wie leerde er iets van? Wie besloot het anders te doen? Wie leerde er op deze weg iets over zichzelf? Dat je dit niet wil? Wie krabbelde omhoog? JIJ! Kortom; de juf leidde je, liet je zien of iets wel of niet bij je past. Maar jij deed het werk. Dit werk kan je ook zonder juf/mentor doen. Je kan jezelf leiden.Word dus je eigen leraar, door je innerlijk werk te doen. Stel jezelf vragen over verlangens, angsten, liefde, hoop, dromen. Schrijf het op, zonder na te denken. Zonder personen uit je omgeving erbij te betrekken. Stel jezelf diepe vragen en verwacht geen perfecte antwoorden. Meteen opschrijven wat er in je opkomt, hoe stom het ook mag klinken. Het zou kunnen zijn dat het totaal anders is dan je gewend bent, of wat cool is. Dat zou juist je weg kunnen zijn, van jouw echte zelf. Als vragen open blijven, houdt ze dan open tot je wel een antwoord voelt. Ga niet iets invullen omdat je een antwoord nodig hebt, want dat is vaak niet uit je eigen ik. Meestal is het goede antwoord van en voor jou, een antwoord dat zonder nadenken omhoog komt, en waarvan je zelf misschien niet wist dat je dat voelde of vindt.

    Noem het spiritueel, maar het is net zo praktisch als dat het op de basisschool was. Maar dan niet gehuld in een maatschappelijk jasje. En net als externe leraren, zal jij niet altijd het goede advies voor jezelf hebben. Zal je dingen fout doen, en goed. En zal je van beide kanten leren.
    Als je toch graag iemand wil die als gids dient, kan dat via boeken/artikelen/programma’s. Inspirerende mensen zijn overal, maar uiteindelijk doe je het zélf.

  2. Extern
    Kijk eens goed naar je omgeving. Je huis, je vrienden. Hoe heb je dit ingericht? Heb je deze materiële wereld gebouwd om leegte op te vullen? Is je fysieke omgeving een spiegel van wie je echt bent? Of is het vooral gebaseerd op paden van anderen? Die ook weer gebaseerd zijn op paden van anderen?

    Schrijf eens op wat je als klein kind deed, toen er nog niks groots werd verwacht van je buiten school. Wat waren je hobby’s? Wie waren je vrienden/vriendinnen? Waar hield je van? Schilderen? Tekenen? Waarom ben je hiermee gestopt? Deze hobby’s zijn hele goede voorbeelden van dingen die je vanuit je authentieke ik deed, en wellicht weer terug kunt halen naar het nu.En wie ben je nu? Welke delen vind je echt mooie kanten van jezelf? Wie passen hierbij? Welke delen vind je minder mooi? Wat kan je hiervan leren? Wat wil je veranderen? En wat enkel accepteren? Welke vriend is een tegenpool die deze kant(en) spiegelen? Hoe kan je daar van leren? Kan je deze persoon om advies vragen?

Als je bovenstaande oefeningen dagelijks praktiseert, kom je steeds meer bij je kern. Als er grote vraagstukken zijn die onbeantwoord blijven, is dat de goede weg. Dat betekent alleen maar dat je het open laat, en je het niet invult aan de hand van verwachtingen van anderen.

‘Want alles is er al, en het is nooit weggeweest.’

Wat heb jij nodig om antwoorden te vinden? Is het niet heel groot vraagstuk, wellicht helpt een boek hierbij. Of google je vraag eens. Wie weet stuit je net op een interview of forum waar jouw vraagstuk besproken wordt. Is het groter, dan kan een mentor je helpen, maar weet dat dit tijdelijk is en een mentor alleen jou kan begeleiden. Is het heel abstract? Zou een reis kunnen helpen? Geen reis die anderen al hebben gedaan. Maar iets wat voor jou goed voelt. Bij welk land krijg je een goed gevoel? Hier mag je best even naar zoeken. Het gaat om wat je voelt, en dus niet iets wat je bedenkt. Wat hiervoor goed helpt is om televisieprogramma’s, reismagazines of wat dan ook te bekijken, en kijken waar jouw hart sneller van klopt. Het maakt niet uit als je het niet rationeel kan verklaren. Als jij een oersterk gevoel krijgt bij Schotland, ga er dan voor. En je hoeft niet meteen een jaar weg te gaan: het simpel houden is de sleutel.

Verwacht niet meteen antwoorden. Onderweg zijn naar die antwoorden is al onderweg zijn naar je authentieke zelf.

Samenvattend gezegd bestaat er echt bijhoren dus niet. Althans, niet hoe de consumptiemaatschappij ons het heeft geleerd. Erbij horen is een illusie, want dit haalt ons weg van onze echte Zijn. En laat dat zijn nou precies hetgeen zijn waar we nu zo innig naar verlangen.

‘Er bijhoren’ op aarde heeft te maken met verbinding. Verbinding met jezelf, andere mensen, dieren en planten. Onze hele planeet. En die verbinding zit in ons allemaal, je mag dat alleen weer terugvinden als je het kwijt bent.

Liefs S ☽❉

// 𝔼𝕧𝕖𝕣𝕪𝕠𝕟𝕖 𝕓𝕖𝕝𝕚𝕖𝕧𝕖𝕤 𝕥𝕙𝕒𝕥 𝕥𝕙𝕖 𝕞𝕒𝕚𝕟 𝕒𝕚𝕞 𝕚𝕟 𝕝𝕚𝕗𝕖 𝕚𝕤 𝕥𝕠 𝕗𝕠𝕝𝕝𝕠𝕨 𝕒 𝕡𝕝𝕒𝕟. 𝕋𝕙𝕖𝕪 𝕟𝕖𝕧𝕖𝕣 𝕒𝕤𝕜 𝕚𝕗 𝕥𝕙𝕒𝕥 𝕡𝕝𝕒𝕟 𝕚𝕤 𝕥𝕙𝕖𝕚𝕣𝕤, 𝕠𝕣 𝕚𝕗 𝕚𝕥 𝕨𝕒𝕤 𝕔𝕣𝕖𝕒𝕥𝕖𝕕 𝕓𝕪 𝕒𝕟𝕠𝕥𝕙𝕖𝕣 𝕡𝕖𝕣𝕤𝕠𝕟. 𝕋𝕙𝕖𝕪 𝕒𝕔𝕔𝕦𝕞𝕦𝕝𝕒𝕥𝕖 𝕖𝕩𝕡𝕖𝕣𝕚𝕖𝕟𝕔𝕖𝕤, 𝕞𝕖𝕞𝕠𝕣𝕚𝕖𝕤, 𝕥𝕙𝕚𝕟𝕘𝕤, 𝕠𝕥𝕙𝕖𝕣 𝕡𝕖𝕠𝕡𝕝𝕖’𝕤 𝕚𝕕𝕖𝕒𝕤, 𝕒𝕟𝕕 𝕚𝕥 𝕚𝕤 𝕞𝕠𝕣𝕖 𝕥𝕙𝕒𝕟 𝕥𝕙𝕖𝕪 𝕔𝕒𝕟 𝕡𝕠𝕤𝕤𝕚𝕓𝕝𝕪 𝕔𝕠𝕡𝕖 𝕨𝕚𝕥𝕙. 𝔸𝕟𝕕 𝕥𝕙𝕒𝕥 𝕚𝕤 𝕨𝕙𝕪 𝕥𝕙𝕖𝕪 𝕗𝕠𝕣𝕘𝕖𝕥 𝕥𝕙𝕖𝕚𝕣 𝕕𝕣𝕖𝕒𝕞𝕤.” – ℙ𝕒𝕦𝕝𝕠 ℂ𝕠𝕖𝕝𝕙𝕠 //

Suze

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda.
Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei imperfecties en perfecties: net als jij.

Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren.
Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met het hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde.

Hier laat ik al mijn kaarten zien, verenig ik alle elementen van het leven en nodig ik jou uit om hetzelfde te doen.

Spread the light

💙

You may also like...

2 Comments

  1. Yvonne says:

    Wat een geweldig geschreven stuk! Met tranen in mijn ogen gelezen..

    1. dankje, fijn dat je er wat aan hebt 🙂 en wat leuk om te horen. lief!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.